Prologue.

Uderzyłem palcem o długi papieros, z którego ulatywał cienki dym, przez co mała porcja popiołu przecięła powietrze i upadła na popękany beton. Przyłożyłem go do ust, zaciągnąłem głęboko nikotynową trucizną, która popłynęła przez moje gardło i osiadła na wyczerpanych płucach. Wstrzymałem na chwilę oddech, rozkoszując się delikatnym pieczeniem w klatce piersiowej, a potem szary dym powoli wypełznął na zewnątrz przez moje wargi.

Idealną ciszę poranka przerwał dźwięk telefonu, który o tak wczesnej porze wydawał się zdecydowanie za głośny. Posłałem spojrzenie w stronę wychylającego się zza horyzontu słońca i przeklnąłem pod nosem tego, kto dzwoni o tak wczesnej porze. Leniwie podniosłem się z podłogi na balkonie i podniosłem telefon, który leżał za drzwiami. Stare, sponiewierane BlackBerry, które podarowała mi mama, kiedy dostałem się na studia.

Na wyświetlaczu pojawił się nieznany numer. Nacisnąłem przycisk akceptujący połączenie i przyłożyłem aparat do ucha.

 - Słucham? - wychrypiałem. Nie używałem głosu od kilku dni, jeżeli można uznać za rozmowę kilka słów wypowiedzianych w sklepie.

 - Czy rozmawiam z panem Jaredem Leto? - w słuchawce odezwał się młody, damski głos. Zmrużyłem oczy, zastanawiając się skąd go znam.

 - Tak, a ja z kim mam przyjemność?

 - Nazywam się Olivia Morse, pracuję jako pielęgniarka w Szpitalu św. Bartłomieja w Nowym Jorku. - przedstawiła się drżącym głosem. Uniosłem oczy do góry, próbując sobie przypomnieć, skąd znam to nazwisko. Jedyne co pamiętałem to pomarańczowy, dużo pomarańczowego.

 - Nie interesuje mnie działalność charytatywna. - burknąłem, chcąc jak najszybciej zakończyć tę rozmowę. Sam głos Liv sprawiał, że cały się gotowałem.

 - Może zainteresuje pana, że prosiła mnie o telefon do pana jedna z naszych pacjentek, która niedawno wybudziła się ze śpiączki klinicznej.

Serce zaczęło mi nerwowo kołotać, przepełnione nadzieją. Poczułem silny skurcz w brzuchu i żeby się uspokoić, strzeliłem sobie silnego policzka. Dlaczego nagle nie mogę ustać na nogach, bo kolana dygoczą mi jak zakochanej nastolatce? Dlaczego nieświadomie zrobiłem sobie tę jebaną nadzieję?

 - Jaka pacjentka? - zapytałem na wydechu, nie mogąc oddychać, zupełnie jak w ten dzień, kiedy dowiedziałem się o jej śmierci. I przez kolejne siedem lat, na każde wspomnienie o niej.

 - Skylar McCain.

__________

Bum. Tak jak obiecałam, jutro zawita do nas sierpień, więc powracam do publikowania.

Wciąż tajemniczo, mam nadzieję, że Was to nie zrazi. Postaram się wszystko dokładnie wytłumaczyć w pierwszym rozdziale, a przynajmniej większość.

Szablon jak na razie zostanie taki jak w tym momencie, ponieważ mam lekkie problemy ze znalezieniem szabloniarki chętnej o wykonania go. Ale wciąż szukam.

Jakie są Wasze pierwsze wrażenia? Jak Wam się podoba strona z bohaterami?

Jeżeli chcecie być informowani o następnych rozdziałach, proszę napiszcie jakikolwiek kontakt do siebie w komentarzu. Przypominam o zasadzie, według której informowane są tylko osoby, które skomentowały poprzedni rozdział. Chyba, że poproszą mnie o informowanie, chodzi tylko o to, że nie chcę nikogo zmuszać do czytania.

Enjoy.